با ترسناک ترین زندان های دنیا آشنا شوید
تاکنون به این موضوع فکر کردهاید که در ترسناک ترین زندان های دنیا چه میگذرد؟ در این مطلب نگاهی به مخوفترین بازداشتگاههای جهان میاندازیم.
همه ما وقتی صحبت از زندانهای ترسناک و مخوف میشود، به یاد آلکاتراز و گوانتانامو میافتیم، اما اگر بخواهیم دقیقتر به فهرست مخوفترین زندانهای جهان نگاه کنیم، میبینیم که تعداد دیگری زندان وجود دارد که تصورش را هم نمیکنید که در دنیای امروزی وجود داشته باشند!
- فهرست ترسناک ترین زندان های دنیا
- زندان ای دی ایکس فلورنس – ADX Florence – آمریکا
- زندان بلک دلفین – Black Dolphin Prison – روسیه
- زندان بانگ کوانگ – Bang Kwang – تایلند
- زندان لا سابانتا – La Sabaneta – ونزوئلا
- زندان گوانتانامو – Guantánamo Bay Detention Camp – آمریکا
- زندان تادمور یا پالمیرا – Tadmor (Palmyra) – سوریه
فهرست ترسناک ترین زندان های دنیا
به گزارش عریضه نگار، مجرمان خطرناک و فوق امنیتی که جرایم بزرگ و تهدیدآمیز انجام دادهاند، معمولا در زندانهایی نگه داری میشوند که مناسب جرم آنها باشد. قاتلی که مرتکب چند فقره قتل و تجاوز به عنف شده یا قاچاقچی مواد مخدری که به طور سازمان یافته مرتکب جرم شده را با یک زندانی بخت برگشتهای که به خاطر سرقت یک وسیله کوچک به حبس محکوم شده در یک زندان یا سلول قرار نمیدهند. اگر تاکنون برایتان سوال پیش آمده که ترسناکترین زندانهای دنیا چه شکلی هستند و چه ویژگیهایی دارند، ادامه این مطلب را از دست ندهید.
زندان ای دی ایکس فلورنس – ADX Florence – آمریکا
زندان ADX Florence یکی از ترسناکترین زندانهای فدرال آمریکا به شمار میرود. این زندان به خاطر امنیت فوق العاده بالا، انزوای طولانی مدت زندانیان و طراحی برای حداقل تماس انسانی به عنوان «سوپرمکس» شناخته میشود. در این محل، بسیاری از زندانیان در سلولهای بتنی کوچک (حدود ۲×۴ متر) برای حدود ۲۳ ساعت در روز در انفرادی نگهداری میشوند. پنجره سلول بسیار کوچک است و فقط دید محدودی به آسمان یا دیوار دارد.
شرایط زندانیها در ای دی ایکس فلورنس بسیار سخت است؛ بر اساس گزارش عفو بینالملل، اکثر افراد حداقل ۱۲ ماه اولیه را در انفرادی کامل میگذرانند، اما میانگین واقعی انزوای طولانی مدت برای برخی بیش از ۸ سال برآورد شده است. فشار روانی ناشی از این وضعیت منجر به مسائل روانی جدی مانند پارانویا، افسردگی، بیخوابی و حتی اقدام به خودکشی شده است. آن طور که اداره زندان فدرال ایالات متحده اعلام کرده، نسبت زندانی به نگهبان در ADX بسیار پایینتر از زندانهای دیگر است که نشان دهنده امنیت بسیار فشرده است.
زندان بلک دلفین – Black Dolphin Prison – روسیه
زندان بلک دلفین یکی دیگر از ترسناکترین زندانهای امنیتی در روسیه بوده که در نزدیکی مرز با قزاقستان واقع شده است. این زندان در اصل به عنوان بازداشتگاه محکومان حبس ابد با شرایط بسیار سخت تأسیس شده و تقریبا تمامی زندانیانِ آن محکومان به حبس ابد برای جرایم شدید هستند (مانند قاتلان سریالی، آدمخواران، تروریستها)
شرایط نگهداری در این زندان بسیار سخت و با تدابیر محدودکننده است. زندانیان در سلولهایی قرار میگیرند که پشت سه درب فولادی هستند، اجازه نشستن یا استراحت معمولی ندارند، از هنگام بیداری تا زمان خواب اغلب مجبور به ایستادن هستند، هر ۱۵ دقیقه یک نگهبان بررسی میکند و نظارت ۲۴ ساعته با دوربین و گشتهای مکرر انجام میشود. همچنین هنگام جابهجایی، زندانیان ممکن است مجبور شوند به حالت خمشده جلو بروند تا دید کمتری داشته باشند، حتی گاهی چشمبند میزنند تا نتوانند مسیر را بررسی کنند. شرایط سخت و انزوای شدید در این زندان سبب شده که این مرکز یکی از نمادهای بیبازگشت بودن برای محکومان به حبس ابد در روسیه قلمداد شود.
زندان بانگ کوانگ – Bang Kwang – تایلند
زندان بانگ کوانگ در استان نون تابوری نزدیک بانکوک، یکی از زندانهای امنیتی شدید تایلند است که لقب «بانکاک هیلتون» یا «ببر بزرگ» را دارد. این زندان میزبان زندانیانی با محکومیت سنگین از جمله کسانی است که حکم اعدام دارند.
شرایط نگهداری در بانگ کوانگ بسیار سخت است: زندان جمعیت زیاد و امکانات بهداشتی و مراقبت پزشکی محدودی دارد. بر اساس گزارش عفو بین الملل، در این زندان به طور متوسط یک مرگ در هفته رخ میدهد که عمدتا به دلیل بیماریهایی مثل ایدز و توبرکلوز و کمبود مراقبتهای پزشکی است. در گذشته زندانیان تازه وارد مجبور بودند زنجیرهای سنگین به پا داشته باشند. (این سیاست بعدا تغییر کرد)
زندان لا سابانتا – La Sabaneta – ونزوئلا
زندان La Sabaneta در ماراکایبو، ونزوئلا، یکی از زندانهای بدنام این کشور است. بر اساس گزارش حقوق بشری، این زندان بیش از ظرفیت پذیرش زندانی داشته است. برای مثال طراحی اولیه برای حدود ۸۰۰ نفر بوده اما گزارشها حاکی از نگهداری بیش از ۲،۳۰۰ زندانی در برخی دورههاست.
شرایط زندگی در زندان بسیار وخیم بوده: زندانیان در راهروها، روی زمین یا در هَمَکهایی (ننو) که بین لولهها آویزان شدهاند، به سر میبردهاند. در ژانویه ۱۹۹۴ یک آتشسوزی بزرگ در این زندان رخ داد که دستکم ۱۰۸ زندانی جان باختند. همچنین کمبود نیروی نگهبان و نظارت ضعیف باعث شده بود زندانیان با سلاح، مواد مخدر و گروههای گنگ در داخل زندان فعالیت کنند.
زندان گوانتانامو – Guantánamo Bay Detention Camp – آمریکا
زندان Guantánamo Bay Detention Camp یکی از بحثبرانگیزترین مراکز بازداشت جهان است. این زندان در ژانویه ۲۰۰۲ پس از حملات ۱۱ سپتامبر تأسیس شد تا افراد مظنون به تروریسم را بدون محاکمه عادی نگه دارد.
از زمان افتتاح، حدود ۷۷۹ نفر در این زندان نگهداری شدهاند. بسیاری از بازداشت شدگان برای سالها بدون اتهام رسمی در بازداشت بودهاند و گزارشهای متعدد از شکنجه، رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز و محدودیت دسترسی به دادرسی منصفانه منتشر شدهاند.
سازمانهای حقوق بشری مثل عفو بینالملل یا OSCE بارها خواستار تعطیلی تأسیسات گوانتانامو شدهاند. یک گزارش دانشگاهی (از UC Berkeley و CCR) نشان میدهد که بسیاری از زندانیان آزادشده دچار آسیبهای روانی شدهاند و روند بازگشت به زندگی عادی برای آنها بسیار دشوار بوده است.
زندان تادمور یا پالمیرا – Tadmor (Palmyra) – سوریه
زندان تادمور یکی از مخوفترین زندانهای خاورمیانه و از نمادهای سرکوب در سوریه بود. این زندان در بیابانهای اطراف تدمر قرار داشت و عمدتا توسط نیروهای امنیتی سوریه برای نگهداری زندانیان سیاسی، مخالفان و افراد متهم به فعالیتهای ضدحکومتی استفاده میشد. گزارشهای متعدد از سوی عفو بینالملل و سازمانهای حقوق بشری، تدمر را «یکی از بیرحمانهترین زندانهای جهان» توصیف کردهاند؛ جایی که شکنجههای سیستماتیک، سلولهای بسیار شلوغ و رفتارهای خشونتآمیز بخشی از روال روزمره زندانیها بود.
یکی از بدنامترین وقایع مرتبط با این زندان، کشتار سال ۱۹۸۰ است؛ زمانی که واحدهای نیروهای ویژه سوریه پس از یک سوءقصد ناموفق علیه حافظ اسد، وارد زندان شدند و صدها زندانی سیاسی را به صورت جمعی اعدام کردند. گزارشهای حقوق بشری تعداد قربانیان را میان ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر برآورد کردهاند. پس از آغاز جنگ داخلی سوریه، تدمر دوباره به عنوان محل شکنجه و بازداشت استفاده شد تا اینکه در سالهای بعد بخشهایی از آن تخریب شد. این زندان در حافظهٔ تاریخی سوریها و گزارشهای بینالمللی به عنوان نماد «وحشت سازمانیافته حکومتی» باقی مانده است.











